MET DE NEUS IN DE BOTER


Voor mij is het bijna een lustrum geleden dat ik voor het eerst bij een koor ben gegaan. Na vier of vijf repetities mijn eerste optreden. Een grote zaal in Almere met heel veel senioren, ik ergens achterin om twee nummertjes mee te doen, reuze zenuwachtig. Het tweede optreden meteen met de neus in de boter. 22 nummers en 2 projectnummers verder heb ik een fantastisch lustrumoptreden beleefd. Wat me het meest is bijgebleven is een waar kippenvel-waterige-oogjes-moment tijdens het repetitieweekend. Bij `Alone` van Heart vielen alle nootjes en puzzelstukjes op z`n plek. Het moment dat het hele koor voluit ging gaf me kippenvel en om me heen zag ik meer waterige oogjes. Mooi wanneer iets binnen komt. Na het lustrumoptreden realiseerde ik me pas hoeveel werk er was verzet in de voorbereiding, wat voor mij een reden was om ook actiever te worden. Ik ben door vriendschap bij het koor gekomen en ervaar nu nog meer vriendschap en ga met plezier repeteren en naar optredens. Ik merk aan mezelf hoe het koor en ikzelf gegroeid zijn. Een klein aantal momenten heeft een grote impact gehad op onze groei. Arrangeur Jetse Bremer die de nadruk op inleving en beleving legde, de theatersport oefeningen van Esther, de begeleiding van Renata, Hans als koorlid die zich ontpopt als een enthousiast regisseur. En dan natuurlijk de continuïteit van Paul Michel als dirigent, die zichzelf en ons ook steeds weer verder krijgt. Leuk om dan spontaan juist van anderen die het koor al jaren volgen te horen dat we gegroeid zijn

De dieptepunten waren de `haast momentjes`, waarin nog even snel een nummertje ingestudeerd moest worden. En dat het dan toch net wel/niet goed kwam. De balans is voor mij gelukkig meer dan positief. 

Ik zie uit naar een mooi lustrumjaar.

Peter