Projectnummer: Toen ik je zag


Niet elk koorlid kan altijd even enthousiast zijn over een nieuw nummer dat gepresenteerd en gerepeteerd gaat worden.
Het zou de droom van onze muziekcommissie zijn als ieder nummer door álle leden met luid applaus zou worden ontvangen!
Zo was ik terughoudend om me in te schrijven voor het projectnummer “Toen ik je zag” van Anthonie Kamerling.
Tja, wat vond ik hiervan. Beetje kabbelend, zwijmelig liefdesliedje, niet echt mijn smaak. Gelukkig hebben we bij de projectnummers de keus om wel of niet mee te doen. De keus voor mij was dus snel gemaakt. Natuurlijk er van uitgaande dat er genoeg andere alten zouden zijn die wél zouden staan te trappelen om in dit nummer de ultieme liefde te bezingen. 

Wie weet zou het meevallen.
Helaas, de ene na de andere alt viel af…..
Al gauw werd er een beroep om mij gedaan “Ach Petra, we komen nog een alt tekort, het is best wel mooi, wil je toch met ons meezingen”.  En ja, ik ging overstag. Wie weet zou het meevallen.

Al na de eerste repetitie met de projectgroep  was ik verkocht. Wauw! 4 stemmig, mooi arrangement, spannende timing en die tekst! Nog nooit had ik bij het beluisteren van het nummer op de radio begrepen waar het écht over ging. Die totale omslag als je iemand ontmoet die je wereld op z’n kop zet. Ik ging ermee naar bed, en ik stond ermee op. Wat mooi!

Wat muziek, en dan vooral zelf muziek maken, met je kan doen. 
Tijdens ons jaarlijkse concert in 2014 brachten we dit nummer voor de eerste keer op het podium. Stilte in de zaal, luid applaus, geroep en gefluit. Het was overgekomen bij het publiek, en hoe! 
Voor mij was dit zeker een muzikaal hoogtepunt, omdat ik door het zingen van dit nummer pas zelf echt voelde en meemaakte wat muziek, en dan vooral zelf muziek maken, met je kan doen. Geweldig!

Petra