Singing story Karin


Op Facebook maakten we de afgelopen maand een reis door de tijd met een greep uit 20 jaar Basic & Full Color. We sluiten de reeks af met een gedicht van koorlid Karin (hoge alt, op foto rechtsvoor): 

Graag wil ik een aantal herinneringen van ons koor met je delen,
want die zijn er genoeg, ik maak een selectie uit velen.

Wij repeteren wekelijks en tijdens extra repetities maar daar blijft het niet bij,
want op slotfeesten, koorcompetities en andere uitjes zijn wij ook van de partij.
Tijdens een koorweekend op het platteland op een kampeerboerderij,
maakten wij niet alleen de buurtbewoners maar ook de de veestapel blij.
Bas leerde ons om djembé te spelen, op zaterdagavond in de open lucht
we maakten een hoop herrie, toch ging er geen koe voor ons op de vlucht!

Wij komen om te zingen maar delen daarnaast ook ons lief en leed,
dat is de succesformule van ons koor, dat maakt ons compleet,
Op verschillende gelegenheden hebben wij op mogen treden,
soms kregen wij een verzoek van een lid met een hele speciale reden.
Zo pinkten wij bij de huwelijksvoltrekking van Els wel een traantje weg
wij zongen voor het bruidspaar: ‘I walked across….’ dat was echt romantisch zeg!

Als vervoer naar een korendag koos een groepje Alten voor de trein naar Enschede,
dan konden we lekker bijkletsen, maar oeps ... wij zaten in een Stiltecoupé.
En onderweg naar een Kerst optreden in Weesp toen hadden wij de pech
dat wij bijna allemaal te laat kwamen, als gevolg van het werken aan de weg.
Maar natuurlijk gingen wij met een klein groepje gewoon van start, heel professioneel
steeds schoof er weer een koorlid aan, en toen waren we weer met veel.

Ons repertoire is veelzijdig, popmuziek, dus ook disco: niets is ons te dol
we presenteerden een ‘Disco Fever’, medley, maar hadden weinig lol.
Dat was dus eenmalig en gauw weer van de baan,
want geen enkel groepje had nog zin om daarmee voor joker te staan!

Het was een grote eer om gevraagd te worden om te komen zingen in CHINA:
nog maar nauwelijks van de schok bekomen, kwam het echter niet verder dan dromen.
We besloten unaniem dat dit project echt nog een brug te ver zou zijn,
maar we waren even in de wolken en dat was best fijn!

Uhhhh …. een heikel en vooral hardnekkig onderwerp wat ik wil noemen over ons koor
is het kletsen onder de repetities, want dat is nog steeds een puntje hoor!
Maar om alle nieuwtjes van de afgelopen week tot de pauze te bewaren
dat valt echt niet mee, we weten ‘t best hoor, maar het ís te verklaren.

Graag sta ik na alle fijne en mooie herinneringen toch ook even stil
bij de onthutsende en onvatbare vermissing van ons koorlid Hanno van Mil.
In gedachten bij hem en vaak nog met emotie in onze stem
zingen wij ook tijdens het lustrum speciaal voor Hanno zijn nummer: ‘The Man…’

Ik heb als Hoge Alt in ons koor dus al heel wat meegemaakt,
zo zijn er ook herinneringen die mij persoonlijk hebben geraakt.
Ik noem die keer in 2003, mijn schoonouders kwamen voor het eerst naar mijn koor
en ze waren verbaasd over wat ze daar van Karin te zien kregen hoor.
Op het dressoir in zijn woonkamer pronkte Pa met de CD van ons koor,
en dan zei Pa: ze zingen alles uit het hoofd en in het Engels hoor!
Ik denk daar aan terug, inmiddels zijn mijn schoonouders niet meer in leven,
maar we hebben hen toen een prachtig optreden kunnen geven.

Ik bedenkt nu, tot slot, nu ik stil sta bij al deze herinneringen
dat ik super trots ben op ons koor en dat ik hoop dat ik hier nog heel lang zal blijven zingen.

SAVE THE DATE


SAVE THE DATE

Veel vrienden vragen hoe het gaat met zingen. Goed, we zitten op ongeveer de helft. De helft van het concert op 21 november dit jaar. Ons lustrumconcert waarin we 20 jaar Basic & Full Color met jullie willen delen. 


Voor velen van ons is het koor meer dan alleen een avondje ontspanning. Het is vriendschap, bijpraten, ergens naar toe werken, en natuurlijk voor onze vrienden optreden. En we laten zien dat we anderen graag vermaken.

Dit keer is alles anders dan anders. Op een andere manier nemen we jullie mee in het verhaal. Meer weten? Houd de website en social media in de gaten en reserveer 21 november vast in je agenda. 

En vraag gerust hoe het gaat! We zullen af en toe een tipje van de sluier oplichten.

HAPPY 2015


MENSEN OOK ECHT IETS KUNNEN LATEN VOELEN


Een van de koorleden beschreef een aantal hoogtepunten die hij heeft beleefd met het koor.

Lustrumconcerten en jubileumconcert Paul Michel. Het nummer dat het meest is bijgebleven is Alone, daar raakten we volgens mij echt mensen mee. Voor mij een duidelijk voorbeeld van het feit dat we niet alleen "leuke swingende nummers" kunnen doen,  maar mensen ook echt iets kunnen laten voelen.

De concerten in De Lieve Vrouw - dat voelde echt heel echt! Wat mij betreft met Stand My Ground als uitschieter - publiek vond het prachtig, zowel choreo, rook als het volle geluid waarmee we lekker los kunnen in dit nummer.

"stonden er een paar oudere dames op die geweldig stonden te swingen!"
Optreden voor Kiwanis in Almere, paar honderd bejaarden die uit hun dak gingen in een grote aula van een school. Vooral bij Go your own way stonden er een paar oudere dames op die geweldig stonden te swingen! Ik zeg niet dat we in bejaardenhuizen moeten optreden, maar dit was wel geinig.

Projectnummer: Toen ik je zag


Niet elk koorlid kan altijd even enthousiast zijn over een nieuw nummer dat gepresenteerd en gerepeteerd gaat worden.
Het zou de droom van onze muziekcommissie zijn als ieder nummer door álle leden met luid applaus zou worden ontvangen!
Zo was ik terughoudend om me in te schrijven voor het projectnummer “Toen ik je zag” van Anthonie Kamerling.
Tja, wat vond ik hiervan. Beetje kabbelend, zwijmelig liefdesliedje, niet echt mijn smaak. Gelukkig hebben we bij de projectnummers de keus om wel of niet mee te doen. De keus voor mij was dus snel gemaakt. Natuurlijk er van uitgaande dat er genoeg andere alten zouden zijn die wél zouden staan te trappelen om in dit nummer de ultieme liefde te bezingen. 

Wie weet zou het meevallen.
Helaas, de ene na de andere alt viel af…..
Al gauw werd er een beroep om mij gedaan “Ach Petra, we komen nog een alt tekort, het is best wel mooi, wil je toch met ons meezingen”.  En ja, ik ging overstag. Wie weet zou het meevallen.

Al na de eerste repetitie met de projectgroep  was ik verkocht. Wauw! 4 stemmig, mooi arrangement, spannende timing en die tekst! Nog nooit had ik bij het beluisteren van het nummer op de radio begrepen waar het écht over ging. Die totale omslag als je iemand ontmoet die je wereld op z’n kop zet. Ik ging ermee naar bed, en ik stond ermee op. Wat mooi!

Wat muziek, en dan vooral zelf muziek maken, met je kan doen. 
Tijdens ons jaarlijkse concert in 2014 brachten we dit nummer voor de eerste keer op het podium. Stilte in de zaal, luid applaus, geroep en gefluit. Het was overgekomen bij het publiek, en hoe! 
Voor mij was dit zeker een muzikaal hoogtepunt, omdat ik door het zingen van dit nummer pas zelf echt voelde en meemaakte wat muziek, en dan vooral zelf muziek maken, met je kan doen. Geweldig!

Petra

MET DE NEUS IN DE BOTER


Voor mij is het bijna een lustrum geleden dat ik voor het eerst bij een koor ben gegaan. Na vier of vijf repetities mijn eerste optreden. Een grote zaal in Almere met heel veel senioren, ik ergens achterin om twee nummertjes mee te doen, reuze zenuwachtig. Het tweede optreden meteen met de neus in de boter. 22 nummers en 2 projectnummers verder heb ik een fantastisch lustrumoptreden beleefd. Wat me het meest is bijgebleven is een waar kippenvel-waterige-oogjes-moment tijdens het repetitieweekend. Bij `Alone` van Heart vielen alle nootjes en puzzelstukjes op z`n plek. Het moment dat het hele koor voluit ging gaf me kippenvel en om me heen zag ik meer waterige oogjes. Mooi wanneer iets binnen komt. Na het lustrumoptreden realiseerde ik me pas hoeveel werk er was verzet in de voorbereiding, wat voor mij een reden was om ook actiever te worden. Ik ben door vriendschap bij het koor gekomen en ervaar nu nog meer vriendschap en ga met plezier repeteren en naar optredens. Ik merk aan mezelf hoe het koor en ikzelf gegroeid zijn. Een klein aantal momenten heeft een grote impact gehad op onze groei. Arrangeur Jetse Bremer die de nadruk op inleving en beleving legde, de theatersport oefeningen van Esther, de begeleiding van Renata, Hans als koorlid die zich ontpopt als een enthousiast regisseur. En dan natuurlijk de continuïteit van Paul Michel als dirigent, die zichzelf en ons ook steeds weer verder krijgt. Leuk om dan spontaan juist van anderen die het koor al jaren volgen te horen dat we gegroeid zijn

De dieptepunten waren de `haast momentjes`, waarin nog even snel een nummertje ingestudeerd moest worden. En dat het dan toch net wel/niet goed kwam. De balans is voor mij gelukkig meer dan positief. 

Ik zie uit naar een mooi lustrumjaar.

Peter